Внимателно со тврдењата дека имаме „заедничка историја“ со Бугарија!

Недела, 15 Ноември 2020

Македонија подоцна од Бугарија стана кандидат за полноправно членство во Европската унија, а од 2008 година Бугарија стана членка на ЕУ. Кога почна да се создава клима која покажа дека е можно да се реши спорот со Грција, бугарските политичари изразија подготвеност побргу да направат договор со Македонија и да се отстранат пречките во меѓусебните односи. Со таа цел беше постигнат и потпишан Договорот за пријателство, добрососедство и соработка со Бугарија, усвоен од владите и собранијата на двете земји. Во македонската јавност имаше многу забелешки, а бугарската речиси едногласно го прифати договорот.

Преспанскиот договор не е само билатерален, туку и меѓународен, бидејќи соучесник во договорот беше и Советот за безбедност на ОН преку претставникот Метју Нимиц. Таа околност вознемири некои политичари во Бугарија и тие ја презедоа од Грција опструкцијата на Македонија на нејзиниот европски пат. Оваа неочекувана постапка на извесен број бугарски политичари се јавува како можно бугарско вето, кога во декември годинава ЕУ треба да одлучува дали да почне преговори за полноправно членство со нашата земја.

БУГАРИЈА МУ СЛУГУВАШЕ НА ХИТЛЕР

Овие политичари, родени подоцна од настаните за кои зборуваат, можеби не знаат оти бугарската фашистичка армија и фашистичката бугарска администрација и полиција дојдоа во Македонија да му слугуваат на Хитлер, за да не мора да држи своја војска, туку окупатори да бидат Бугарите.

Фашистичка Бугарија, со дозвола на Хитлер, окупира голем дел и од Србија. Имаа свои гарнизони и администрација во повеќе градови. На тоа реагираше Велика Британија и ги бомбардираше Ниш, Софија и Скопје. Фашистичка Бугарија многу бргу по потпишувањето на Тројниот пакт ѝ објави војна на Велика Британија и затоа Бугарија, како губитник во Втората светска војна, со години не беше примена во ОН.

Бугарските фашисти, од Ниш до Солун, вршеа слугински задачи на Хитлер обезбедувајќи го тој дел од патот. Нивната војска и окупациониот апарат беа должни да сузбијат секаков отпор на населението против Хитлеровите орди во Македонија.

Тогаш бугарските гласила и политичари, и царот Борис Трети, тврдеа дека дефинитивно ја обединиле Бугарија, не само со навлегувањето во југословенска Македонија и делови од грчка Македонија, туку и во цела Тракија и „бугарските западни краеви“ во Србија.

За жал, и некои наши политичари, со цел да ги омекнат денешните напади врз Македонија и македонскиот народ, зборуваат за тоа дека сме имале „заедничка историја“ со бугарскиот народ. Тие не објаснуваат што подразбираат во овие свои наводи. Затоа овде ќе потсетиме на некои вистини.

ПОТСЕТУВАЊЕ НА НЕКОИ ВИСТИНИ

Прво, уште од 1874 година, рускиот и австроунгарскиот цар се договориле да ја делат географската територија на Македонија, а при крајот на 19 век турскиот султан, под притисок на рускиот цар, забранил да се употребува зборот Македонија и сѐ што е изведено од него. Во 1900 година, во Турција бил спроведен попис на населението. Никој не ги прашал Македонците, а ги попишал како Бугари.

Второ, во ослободителната борба на македонскиот народ посебно место има Илинденското востание. Бугарската службена историја ги порекнува овие факти. Тврди дека, на пример, Илинден е востание на македонските Бугари. Тоа не е вистина. Во чувствителните моменти Бугарија си водеше сметка за својот народ и за своите државни интереси и настојуваше по секоја цена да го спречи избивањето на Илинденското востание.

Илинденското востание е дело исклучиво на македонските револуционери и на македонскиот народ и предизвика восхит и поддршка, како и широка осуда на злосторствата на османлиска Турција во Македонија. Илинденската епопеја можеме до некаде да ја сметаме за заедничка историја, само затоа што Бугарија прифати многу бегалци од Македонија.

Во Првата балканска војна, Македонци учествуваа и во бугарската војска, но и во српската и во грчката. Најмногу ги имало во турската. Младотурците, тогашната турската власт, спровела мобилизација и на Турците и на Македонците во Македонија.

Во Првата светска војна, Македонците војуваа, првите две години како српски војници, а во двете последни години војуваа и како српски, од територијата на денешна Грција на Солунскиот фронт и како бугарски војници, од територијата денешна Северна Република Македонија.


НЕПРИФАТЛИВА Е ЗАЕДНИЧКА ОДГОВОРНОСТ

Тие луѓе што успеа да ги уапси бугарската полиција беа обесени и стрелани. Некои од нив подоцна, по ослободувањето, беа прогласени за народни херои на Македонија. Таков беше случајот и со Страшо Пинџур, Мирче Ацев, Кузман Јосифовски – Питу и многу други истакнати борци за ослободување на Македонија.

Ние не можеме да прифатиме заедничка одговорност за стрелањето цивили, и тоа без каква било вина, дури и на младинци како во Ваташа, потоа во тиквешките села Шивец, Возарци, Трстеник и други села, како и за стрелањето на македонски цивили во Гевгелиско, Струмичко, Кумановско, Прилепско и во други региони во Македонија.

Македонскиот народ во тие настани е жртва и не градел и остварувал заедничка историја со бугарскиот народ. Македонците, само во случајот на Конско, Гевгелиско, остварија заедничка историја кога македонските партиски раководители успеаја да се договорат со бугарските фашистички војници во Конско да пребегнат кај македонските партизани.

Тие 6о пребегани бугарски војници на чело со командантот Дичо Петров и политичкиот комесар Труфин Рангелов – Балкански, двајцата Бугари, го формира првиот партизански бугарски батаљон „Христо Ботев“. Таа прва бугарска партизанска единица потоа отиде во Бугарија да го шири партизанското движење. Тоа беше вистински пример на правење заедничка ослободителна историја од фашизмот на Бугарија и Македонија.

Не можеме да прифатиме дека заедно сме го организирале убивањето на ваташките младинци. Со Бугарите тогаш не сме правеле ништо што било „наша заедничка борба“. Нашата борба била за ослободување од бугарскиот фашистички окупатор. А, кога некои наши политичари велат дека имаме заедничка историја во целиот 20 век до 1945 година, не водат сметка дека во таа „заедничка историја“ го ставаат и АСНОМ!?

Зарем навистина, во манастирот „Св. Прохор Пчињски“, заедно, претставници на македонскиот и бугарскиот народ се собраа и ги донесоа одлуките за основање на македонска држава. Тоа е невистина, тоа се тешки заблуди!

Во 21 век сме. Ни се случувале тешки и опасни работи во минатото како народ. Очекуваме тоа да биде почитувано и од ЕУ и од нашите почитувани соседи. А заедно да се свртиме кон Европа.


Пишува: Стојан Андов
Извор: Фокус

 

Last modified on Недела, 15 Ноември 2020 - 14:12

.

.


ПОСЛЕДНИ ВЕСТИ:

Кампања по повод Недела на борба против гладта

Од 16 – 22 октомври трае неделата на борбата против гладта која што ја

Повеќе

Гевгелија оди на втор изборен круг за градоначалник

Со немање мнозинство освоени гласови (50% + 1 глас) од ниту еден од 5-темина

Повеќе

Шапов во Богданци обезбеди победа во првиот изборен круг

Со освоени 2.128 гласови од вкупно 6.633 гласачи запишани во избирачкиот список

Повеќе

Ангов во Дојран, Костадинов во Валандово, прогласија победа

Првите победи на Локалните избори 2021 за градоначалник на два часа после

Повеќе

Во Гевгелија до 15 ч. гласале 40,11% од електортот

Гевгелија го надмина законскиот цензус од 1/3 излезност, според Изборната

Повеќе

Излезност на југот од РМ поголема од државнот просек

Изборниот гласачки ден за Локалните избори 2021 се одвива без проблеми на југот

Повеќе

Во Гевгелија денеска гласаа 195 лица со право на глас

Еден ден пред официјалниот старт на гласачкиот процес во Македонија, за

Повеќе

„Жито пром“ од Гевгелија на саем за храна во Германија

Производната компанија „Жито пром“ од Гевгелија учествуваше на најголемиот саем

Повеќе

Втор ден поплави во Грција, пронајдена и првата жртва

Невремето „Балос“, што веќе втор ден создава проблеми во повеќе делови во

Повеќе

Миравци ќе добие ветерен парк за производство на еколошка енергија

Турската компанија „Калтун енерџи“ ДОО Скопје која е инвеститор на ветерниот

Повеќе

 
 

 

 
 

Не пропуштајте ...

2014 Сите права задржани © ГевгелијаНет
Не е дозволено превземање на вестите без писмено одобрување.