Посветено на ИЛИЈА ГЛИГОРОВ (1958-2023)
Беше момче од село. Успешен ученик, успешен студент. Дипломираше на Економскиот факултет во Скопје, насока „Економска анализа со статистички модели“. Се пријави во Заводот за вработување да бара работа спрема својата професија. Тогаш, во времето на социјализмот, новите високообразовани лица воопшто не чекаа долго за работа, веднаш беа распоредувани во колективите и работните организации кои беа во општествена сопственост.
Илија доби распоред во Градежното претпријатие „Пелагонија“ подружница Гевгелија. Овде како дипломиран економист работеше во секторот статистика и анализа, соодветно на неговата професионална острученост. Со секојдневната евиденција на сработеното, потрошеното се изведуваа резултати за напредокот на претпријатието.
Дојде времето на транзицијата, трансформацијата на општествениот капитал во приватен. За разлика од големите комбинати кои имаа тешка, а некои и погубна трансформација, ГП „Пелагонија“ доби нов газда. Секторот статистички анализи не беше од приоритетите за приватниот сопственик. Илија од дипломиран раководител на секторот „статистика“ стана рецепционер на хотел „Пелагонија“. По некое време се покажа потреба од чувар на плацот на сепарацијата кај Вардар, па ни 5 ни 6, Илија се најде распореден на тоа место. Самец, без семејство, зависен од платата ја трпеше неправдата, да работи на место кое е испод неговите квалификации.
Така ја дочека пензијата. Едвам 9.000 зошто некој штедел и на неговата плата, па му исплаќал придонеси за половина работно време. Заедно со пензијата пристигна и вториот срцев удар. Вчера. Илија не го издржа. Почина. Почина транзициониот херој кој целиот свој работоспособен дел од животот го посвети на работата – образуван да придинесува за општеството, а принуден да придонесува за приватен интерес во новото пазарно општество.
Денес е погребот на Илија во неговото родно Милетково, каде замина да живее во последните години од животот. Поевтино му беше на село со бавча, градинарски производи и скромниот живот. Белким ќе се насели во Рајската градина па да се сити до милина. Таму нека се здружи со милите и сродни души кои никому не мислат зло, кои денот го поминуваат со песна како Илија.
Вечен спомен за тебе транзиционен ХЕРОЈУ !
Ти не си носител на Општинска награда, на Партизанска споменица, на Орден на трудот, но овде ти искажуваме наклон за сета твоја истрајност, работна одговорност и животен стоицизам. Колку само други души како тебе ќе придонесеме да бидат споменати, што имале слична судбина како тебе, што заминале пред да успеат да поуживаат со пензијата како заслужни пензионери на својот минат труд.
Во спомен на сите транзициони херои кои заминаа предвреме како Илија, човекот со големо срце и за луѓето со срце планина, кои другите ете успееја да го изморат, потрошат, замрат од неправди неискажани, неиздржливи.
Еве ние кажавме !
Вечен спомен Илија – за нашинецот кој беше пред се’ верен другар, посветен пријател, љубител на YU естрадата, ги знаеше сите пејачи, нивните албуми и сите песни од албумот. Мирен, ненаметлив, со свое мислење кое не се воздржуваше да го каже, да дебатира, да покани другар на бурек, на сокче, на муабет.
Светол ти пат Илија!
Сега раскажувај им на ангелите каква убава младост помина, а како не остана сила во тебе, како пензионерски транзиционен ХЕРОЈ!
