Големиот Велигденски пост започнува денеска. Поклониците на христијанската вера се одрекуваат од мрсна храна, но и од злобни мисли и намери. За ова од своја перспектива пишува Љиљана Ѓуришиќ-Јовановиќ:
„Се сеќавам како порано постев со стомак, сите пости во годината, среда и петок.
Ги читав декларациите. Го прашував келнерот дали е на вода. Ги превртував очите ако некој не постеше, мислејќи дека тоа е доволно. Мислев дека бев голем верник ако можев да кажам: „Постам“, и во исто време да се закопам во гадење што лицето спроти мене не постеше.
Ги броев туѓите залаци, но не и моите сопствени зборови. И потоа почнав да растам. И сфатив дека поентата не е само во она што не ставаш во уста, туку во она што излегува од тебе.
Затоа што твојата посна чорба е бескорисна ако твојот јазик е како жилет.
Пресвртницата беше кога, по седум недели Велигденски пост, на денот кога се причестив, се фатив себеси како свесно лажам, четири пати само тоа утро.
Четири пати. „Веднаш тргнувам.“ (Не тргнав.) „Не сум лута.“ (Бев, бев бесна).
„Не ми е ништо.“ (А ми беше сѐ).
„Не го реков јас тоа”. (А реков. И навистина го кажав, дури полошо отколку што е пренесено).
Банални работи. Ситници.
Но тоа не ја намалува сериозноста.
Лагата си е лага. Дури и да беше завиткана во „па добро, не е толку лошо.“
Можев да напишам роман за тоа колку пати се излажав себеси тој ден. Бев неправедна. Озборував. Ги пресекував луѓето во реченица како со жилет.
Ги правев помали во себе за да се чувствувам поголема. А постам.
Мислев дека сум поблиску до Бога затоа што не јадев кајмак. И не забележав дека мојата душа е мрсна од осудување.
Дека уживам во падот на другите.
Да бидам среќна кога некој ќе направи грешка, затоа што тогаш се покажува дека сум „во право“. Денес ретко се принудувам физички да постам. Но, секој ден, дури и кога не е пост, Јас го вежбам потешкиот начин. Да го држам јазикот кога ќе ми зоврие крвта. Да не одговорам веднаш.
Да не испратам порака што подоцна ќе ја избришам. Да не озборувам, ниту себе, ниту другите. Да не превртувам очи кога некој ме нервира. Да не бидам циничен кога можам да молчам. Да не се однесувам морално кога знам дека сум грешна. Да не лажам, ниту гласно ниту во себе.
Не секогаш успевам. Сè уште понекогаш мислам: „Погледни што прави…“ Понекогаш и го кажувам тоа. Но барем знам што правам. И повеќе не ги кријам зад посната трпеза моите нечесни мисли. Не знам дали сум подобра. Не сум ни сигурна дека сум верник според сите правила. Но учам да верувам во суштината. Во тишина пред одговор. Во извинување без „но“. Во прошка што не бара публика. И во Бога кој не ме мери по менито, туку по она што го носам во себе. Затоа што ако твојот јазик е отровен, ако твоето срце е полно со осуда, ако лажеш, озборуваш, понижуваш, и гордо велиш „Постам“, тогаш не постиш. Гладуваш. И тоа не е пост. Тоа е диета со религиозна конотација.
Постот не започнува на чинија. Постот започнува во карактерот. И сè друго е изговор.“
Автор: Љиљана Ѓуришиќ-Јовановиќ
